دیگری آوا داد: که چو روز بعد بشود فکر روز بعد بکند.سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت، بگذرد امروزش، علاوه بر این زمان آیندهیشبا همه این احوالمن نپرسیدم هیچ که چه سان دی بگذشت؟آن همه قدرت و نیروی عظیم به چه ره مصرف گشت؟نه تفکّر، نه تعمّق و نه اندیشه دمی،عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی.چه توانی که زکف دادم مفت،من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت.قدرت عهد شباب،می توانست مرا تا به خدا پیش بَرَد،لیک بیهوده تلف گشت جوانی                     هیهاتآن کسانی که نمی دانستند زندگی یعنی چه رهنمایم بودند،عمرشان طی

یادداشت های طلبگی سید رضا فقیهی faqihyreza@gmail.com توصیه‌های حضرت آیت‌الله العظمی محمدتقی بهجت‌(ره) 7- یکی از بزرگان می‌گوید، من به دو چیز امیدوارم؛ نخست آنکه قرآن را با کسالت نخوانده‌ام. بر خلاف بعضی که قرآن را آنچنان می‌خوانند که گویی شاهنامه می‌خوانند. قرآن کریم موجودی است شبیه عترت. دوم، در مجلس عزاداری حضرت سیدالشهداء گریه کرده‌ام.حضرت آیت‌الله العظمی بروجردی رحمة‌الله علیه مبتلا به درد چشم شدند، فرمودند: «در روز عاشورا مقداری از گِلِ عزاداری امام حسین علیه‌السلام را